در فراخی يكی از اردی‌بهشتی‌ترين روزها، بيست و هشت‌ ساله می‌شوم ...

سربرمی‌آورم از كران بیهودگیمی‌نگرم از پس حجم قیرین تلخ‌كامی،پدرم را، مادرم را،می‌بینم كه چه سرخوش آینده‌ی كودك‌شان را از میان غریو همراهان‌شان در خیابان، بهتر می‌‌یابند،برادران‌م رامی‌بینم كه چه جسورانه مام میهن را با جان خویش سودامی‌كنند،آری! واین‌گونه سربرآوردم در آغاز پایان مبارزه‌ها، از دل رویاهای بربادرفته‌ی نسلی و چه می‌دانستم كه خود نیز چندی بعد با همان رویاها دست به گریبان خواهم‌بود.گام به گام آمدم وچاره‌ای جز آن نبود،خروش خاكستری یك دهه، می‌رفت تا در آغوش سبز واپسین سال‌های دهه‌ی بعد آرام گیرد، و چه ساده گمان بردیم كه چنین خواهدشد،و گذشت،و ما نیز گذشتیم،از راه كودكی به نوجوانی،و ... دنباله‌ی نوشته را بخوانید